I ślubuję Ci miłość

Żadna wielka miłość nie umiera do końca.

Możemy strzelać do niej z pistoletu lub zamykać

w najciemniejszych zakamar­kach naszych serc,

ale ona jest sprytniejsza – wie, jak przeżyć. 

Jonathan Carroll

Nadeszła ta chwila gdy stanęłam przed ołtarzem. Nie przyrzekałam miłości, ale byłam jej świadkiem. Ślub odbył się w kwietniu, za sobą mamy już wspólny wyjazd nad morze i ślubną sesję. Aparat na szczęście nie zawiódł. W całym sobotnio-kwietniowym zamieszaniu o nim zapomniałam. Dlatego chcąc podzielić się z Wami sukienką, założyłam ją raz jeszcze. A na początku był chaos... Bilans mojej szafy, szybko zweryfikował zakupy. No więc: sklepowy maraton, Internet i ciucholandy. Sukienka nie znaleziona. Widziałam ją przed oczami i byłam pewna, że to właśnie w niej chciałabym spędzić też ważny dzień. W zwiewnej, lekkiej i nie przegadanej. 

Trafiłam do prawdziwej Czarodziejki, z najzdolniejszymi rękami i wielką pasją.  Poszukiwania materiału i odpowiedniego koloru to coś w czym mogłam dać cząstkę siebie. Pomiędzy masą barw czekał na mnie ten. Bliżej nie określony fiolet pomieszany z różem. Ilość dostępnych metrów do ostatniego centymetra odpowiadała naszym potrzebom.  Nie chciałam by tak długa sukienka, była ozdobiona masą dodatków. Dlatego ograniczyłam się do kolczyków i torebki. Pudełeczko Menbur dopasowało się kolorystycznie do sukienki, subtelnie iskrząc w mojej ręce dopełniło całość. A wieczorem mieniąc w świetle świec, niczym zorza rzucało cienie na ściany.

sukienka - najzdolniejsze ręce Basi   torebka - Sagana   buty - Embutik